دنیای مجازی یا فاجعه مجازی در ایران

چند روزی است که گوگل، سرویس ترجمه فارسی + خود را راه اندازی کرده است. امروز به بصورت دقیق تری این سرویس را بررسی کردم. تا حدی از این سرویس خوشم آمد که لینک ترجمه را به وبلاگ اضافه کردم. از امروز تمام نوشته های این وبلاگ را می توانید به زبان انگلیسی هم مطالعه کنید.

مترجم گوگل، متن هایی که از لحاظ نگارشی درست نوشته شده باشند را بهتر ترجمه می کند و هر چه نوشته ها به زبان عامیانه و خودمانی نزدیک تر باشد از کیفیت ترجمه کاسته می شود. اما روزی که گوگل همه چیز را دقیق ترجمه کند نباید زیاد دور باشد.

به عنوان کسی که فعالیت اصلی من آموزش الکترونیکی است، و هر چه خودم یاد گرفته ام از اینترنت گرفته تا زبان انگلیسی، مدیریت و ... همه و همه را از اینترنت یاد گرفته ام. باید بگویم سرویس مترجم که مطالب را از تمام زبان ها به فارسی ترجمه کند و یا نوشته های فارسی را به زبان ها دیگر برگرداند، در انتقال دانش و تکنولوژی بسیار اهمیت دارد. واقعا می شود گفت این انقلابی است در وب فارسی. دیگر نیاز نداریم هزینه های سنگین پرداخت کنیم برای چند زبانه کردن سایت های خود. و البته دیگر نیاز نداریم به دو زبان وبلاگ بنویسیم.

این سرویس برای علاقه مندان به یادگیری زبان انگلیسی مفید است. برای مثال شما می توانید با مقایسه ترجمه ها در کنار هم، لغات و اصطلاحات جدید را بیاموزید. دیگر می توانید مطالب سایت های خبری خارجی را بخوانید و هر جا که مشکل داشتید از مترجم گوگل کمک بگیرید. و لغات و متن ترجمه شده را با متن اصلی و ترجمه خودتان مقایسه کنید.

این سرویس شاهکار هایی هم دارد که خیلی جالب و خنده دار است. برای مثال در یکی از خبر های وبنا + ، سایت میهن بلاک را میهن بلاگ را Blog motherland ترجمه کرد و یا متن یکی از نوشته های من در وبلاگ مربوط به توچال + را که نوشته بودم "من با پویا رفتم کوه" را ترجمه کرده که من با dynamic رفتم کوه.

در کل برای شروع خیلی خوب است و امید وارم روزی برسد که انتقال دانش دیگر محدودیت های این چنینی نداشته باشد.

سایت های اینترنتی رو مثل روزنامه ها، که برخی مستقل و برخی وابسته هستند، می شود گروه بندی کرد. برخی از سایت ها به دلایل خاص و یا توسط سازمان های خاصی راه اندازی می شوند و برخی به داخل وابسته هستند و برخی به خارج از کشور.

امروز قصد دارم، ۳ تا از سایت های وابسته به یکی از وزارت خونه ها رو برای شما معرفی کنم. البته در این افشاگری من تنها نبودم، دوستانی هم بودند که من رو همراهی می کردند. مثلا محسن پویا مدیر سایت وبگذر، خودش اعتراف کرده که در این اتفاقات چند هفته گذشته دخالت داشته، و اعتراف کرده که ندا آقا سلطان، تو وبلاگش از شمارنده وبگذر استفاده می کرده.

البته قبل از معرفی این سایت ها، بهتر هستش که بگم چی شد که به این موضوع علاقه مند شدم. امروز یک خبری به دستم رسید که در اون از تمام وبلاگ نویس ها، درخواست کرده بود که کانتر های سایت وبگذر رو از سایت خودشون بردارند، به این دلیل که سایت وبگذر بصورت مستقیم توسط وزارت خانه ... راه اندازی شده و تمام اطلاعات و حرکت کاربران اینترنت در وبلاگ های فارسی رو از روی IP شناسایی و کنترل می کنه.

منم سریع این متن رو برای محسن پویا مدیر سایت وبگذر، ارسال کردم و ایشون هم سریع اعتراف کرد. به کلی از کارهایی که این چند وقت انجام داده و خلاصه دیگه هر چی بود گفت.

البته این رو هم فراموش نکنید که قبلا، یعنی قبل از فیلتر شدن، این سایت کلوب به مدیریت آقای شکوری بود که وابسته به جایی خاصی بود. ولی بعد از انتخابات وقتی کلوب فیلتر شد، این اتهام از کلوب برداشته شده و افتاد به دامن بلاگفا و وبگذر. قبلا می گفتند که سایت کلوب راه اندازی شده تا اطلاعات مردم رو جمع کنه و رابطه های مردم رو باهم پیدا کنه.

بلاگفا هم که مثل سرویس پیام کوتاه از ۲ روز قبل از انتخابات دچار اختلال شد. کم نیستند افراد کاملا عاقلی که این رو هم دلیل وابستگی بلاگفا به جاهای خاص می دونند. بلاگفایی که اگر اشتباه نکنم، به دلیل حمله Ddos دچار اختلال شده بود، و البته هنوز هم بعد از 2 هفته، این اختلاف در بسیاری از ساعت ها ادامه داره، چطور میتونه و با چه عقل سالمی توسط برخی نهاد های خاص کنترل بشه؟

اگر بلاگفا برای امنیت ملی مشکل داشت، مثل کلوب فیلتر می شد، دلیل نداره که بلاگفا این طوری هم قطع و وصل بشه و بعد این قطع و وصل شدن رو به ارتباط آقای شیرازی، مدیر سایت بلاگفا به نهاد ها امنیتی مرتبط کنیم. یکی از دوستام گفت که خود این ها که این شایعه ها رو مطرح کنند که معصوم نیستند گاهی ...

خوب تا اینجا، وبگذر شد مسئول بررسی و کنترل رفت و آمد کاربران اینترنت در سایت ها و وبلاگ ها، و بلاگفا هم شده مسئول خراب کردن و عصبی کردن مردم با نمایش پیام service unavailable.

فراموش نکنید که یک سایت دیگه هم هستش به نام وی ویو، که اتهامش مشابه اتهام کلوب در سال گذشته هستش. در بالا اشاره کردم که کلوب وقتی که فیلتر نبود، همه می گفتند که چرا همه سایت های اجتماعی مثل اورکات، فیس بوک و ... فیلتر شدن، ولی کلوب فیلتر نیست. این داستان بود که کلوب متهم به همکاری بود. ولی خدا را شکر امروز که کلوب فیلتر شده، دیگه متهم نیست، حالا سایت مینی بلاگ وی ویو هم دقیقا داستانش همینه، در شرایطی که توییتر و فرندفید، فیلتر شدن، این تنها سایت مشابه ایرانی هستش که فیلتر نشده، و این دلیل به تنهایی کافیه که بگیم، در وی ویو مطلب ننویسید چون تمام اطلاعات و مشخصات شما در اختیار کجا و کجا قرار خواهد گرفت.

در پایان هم باید بگم، بابا شما رو به خدا، شما رو به تمام فامیل و زن و بچتون، اینقدر جو گیر نباشید، اینقدر شایعه سازی نکنید. اینقدر بی دلیل اتهام نزنین. به خدا هفته پیش وقتی که من بیانیه چهارم تیم رسد سایبری سپاه (گرداب) رو در وبنا منتشر کردم، اینقدر ایمیل برایم اومد، که از خنده مرده بودم. من رو به همکاری با همه چیز و همه کس و وابستگی به این و به اون متهم کردن. 

دقیقا همون طوری که، وقتی از عزیز آشفته برای یک سخنرانی دعوت کردم، این طرفی ها من رو به چی و به چی تهدید کردن. پس وقتی هم این طرفی ها و هم اون طرفی ها، بدون فکر فقط و فقط متهم کردن رو بلد هستند، دیگه ما این وسط باید چه کار کنیم؟

پی نوشت : بابا جنبه داشته باشید، مطلب طنز بوده، خیلی از بخش ها کاملا مشخص هستش که طنز بوده این نوشته

آموزش الکترونیکی، جامعه اطلاعاتی، شهر الکترونیکی، کنفرانس ملی، کنفرانس بین المللی، معرفی دستاوردها، تجربیات موفق سازمان های دولتی، کارگاه های آموزشی، همه و همه این واژه ها در هر چیزی که به اینترنت مربوط می شود دیده می شود. اما من روزی هزار بار گفته ام و خواهم گفت که مشکل ما اینجا نیست، مشکل خود برگزار کنندگان این برنامه ها هستند.

یکی جشنواره برگزار می کند، یکی همایش، یکی سمینار و یکی هم کنفرانس، و همه هم ملی هستند و هم بین المللی، خنده دار نیست؟ پارسال شاید "اولین همایش بین المللی یادگیری الکترونیکی" بودیم و امثال شاهد "اولين كنفرانس بين المللي آموزش الكترونيكي" دیگر واقعا تبدیل شده است به یک شوخی بزرگ، تبدیل شده است به محلی که، سازمان دولتی و برخی شرکت های نیمه دولتی و یا مثلا خصوصی، مدیران و کارشناسان خود را ثبت نام می کنند برای ناهار، پذیرایی، اضافه کار و چند گفتگو که اصلا فایده ای هم ندارد. و البته شنیدن سخنرانی هایی که هر چه ارتباط کمتری داشت با موضوع امتیار بیشتری در نظر سنجی ها کسب می کند.

این سایت کنفرانس بین المللی را نگاه کنید. من که بخش انگلیسی در آ پیدا نکردم، شما را نمی دانم. شما هم سعی کنید شاید در این کنفرانس بین المللی موفق شدید بخش انگلیسی را هم پیدا کنید. واقعا نمی دانم برای یک آموزش الکترونیکی بومی شده، که زیرساخت ها و فرهنگ استفاده از آن، با تمام  استاندارد های جهانی فاصله دارد چگونه می شود که بین المللی هم شود.

همه و همه هم شعار خصوصی سازی و اصل ۴۴ می دهند. دانشگاه ها و مراکز دولتی هر روز برای خود کنفرانس و سیمنار برگزار می کنند. سال گذشته که ۴ تا سمینار تخصصی در زمینه آموزش الکترونیکی داشتیم، به امید خدا در سال جاری کم کم ۸ تا برنامه خواهیم داشت که امسال پر بار تر از سال قبل باشد.

پی نوشت : با این کنفرانس از طریق وبلاگ تکنولوژی آموزشی عوض زاده آشنا شدم.

این چند روز، با هر کسی که صحبت می کنم، یا عصبی است یا نگران، دقیقا همین جو در فیس بوک هم دیده میشه، همه و همه نگران، پریشان و عصبی. فیس بوک در این شرایط باید پویا باشه، باید اخبار درست رو در محیطی غیر عصبی در اختیار عموم قرار بده.

یکی از مواردی که فیس بوک رو در این چند روز خیلی دلخراش کرده، تغییر عکس پروفایل کاربران به عکس های دلخراش کشته ها در درگیری های تهران هستش. آخه واقعا نمی دونم این چه کاریه، که ما عکس خودمون رو تغییر بدیم و یک عکس خیلی دلخراش جاش بزاریم. به خدا این کار نه به دموکراسی کمک می کنه و نه به اطلاع رسانی و نه به جنبش داخل ایران.

یکی دیگه از مواردی که واقعا فیس بوک رو برای من خسته کننده کرده، تغییر فامیلی ها به ایرانی است. آخه به خدا اینم کار درستی نیست. اصلا هیچ کس رو نمیشه پیدا کرد، همه شدن ایرانی، یکی که اصلا شده ندا سلطانی، مثلا امروز دیدم من در فیس بوک 6 تا حسین ایرانی داشتم، خدا وکیلی من چطوری باید بفهمم کدوم به کدومه.

بعضی از کار ها مثل سبز کردن عکس، زمینه عکس رو سبز کردن و یا مثلا قرار دادن نوار سبز یا مشکی کنار عکس، کار خیلی جالبی هستش، ولی تغییر نام و تغییر عکس به صحنه های دلخراش، اصلا درست نیست.

توضیح : این به روز رسانی خالی نشان از پریشانی و نگرانی های من است در این روزها.

پی نوشت : امیر صادقی (www.amirpix.com) یکی از دوستان خوبم، که وبلاگ نویس و عکاس خبری است از دیروز گم شده است.

داشتم با علیرضا چت می کردم، صحبت رفت به سوی سرعت اینترنت و مسائل مربوط به آن پس بعد از انتخابات ریاست جمهوری، و اینکه با این سرعت بسیار خوب اینترنت که این روز ها با آن سر می کنیم و در بهترین حالت برای ما که اینترنت پرسرعت یعنی ADSL 512 داریم، خیلی خوب باشد معادل 2.9 Kb/sec است، چگونه باید از سایت های اینترنت استفاده کنیم.

علیرضا به نکته جالبی اشاره کرد و گفت، والا تمام سایت ها فیلتر شده و برای دیدن صفحه "مشترک گرامی دسترسی شما به سایت مسدود شده است" اینترنت یک کیلوبایت هم زیاد است.

اینجاست که باید بگوییم "یک کیلوبایتی که معادل یک گیگابایت است".

دریافت نشان استاندارد از سازمان استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران و دریافت تایید ی از معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی رئیس جمهور، دو پروژه اداری من در سال گذشته بود که مربوط می شد به آموزش الکترونیکی.

جواب اولی پس از چند ماه بدین شکل به دستم رسید:
"بازگشت به نامه شماه ***مورخ ۲۵/۷/۸۷ به اطلاع می رساند اعلام شرایط اخذ پروانه کاربرد استاندارد بر اساس استاندارد ملی ۱۰۰۰۰ منوط به تدوین استاندارد ملی با عنوان آموزش الکترونیکی (مجازی) - روش آزمون می باشد./ مهدی علی پور/ رئیس اداره اجرای استاندارد."

خیلی جالبه نه!!! برای دوستانی که با آموزش الکترونیکی آشنا باشند، نیاز به توضیح نیست، ولی دوستانی که با آموزش الکترونیکی آشنا نیستند، باید بدانند که استانداردی پس از چند سال کار و تلاش با شماره ۱۰۰۰۰ در سازمان استاندارد تدوین شده به عنوان "آموزش الکترونیکی (مجازی) - راهکارها" که بطور کلی شامل توضیحاتی است مربوط به آموزش الکترونیکی، و در بسیاری از موارد جای سوال هم دارد که چرا یک استاندارد ملی بدین شکل تدوین شده است.

و تازه امروز مشخص شده که، این دوستان در سازمان استاندارد می خواهند صدور نشان استاندارد را منوط کنند به تدوین استاندارد جدیدی با عنوان "آموزش الکترونیکی (مجازی) - شیوه آزمون" که باز هم این یک اشتباه بزرگ است. در کجای دنیا آموزش الکترونیکی و استاندارد بودن آموزش الکترونیکی را فقط با استاندارد بودن آزمون سنجش می شود؟

برای مثال، مرکز A می تواند از نظر آموزش استاندارد باشد و به افراد زیادی مهارت های مختلف را آموزش دهد، و مرکز B هم می توانند اصلا در بخش آموزش فعال نباشد و فقط به عنوان یک مرکز آزمون فعالیت کند.

سوال اصلی برای من این سات که، دوستان ما، در این سطح، یعنی در سازمان استاندارد وقتی با ابتدایی ترین تعاریف از سیستم آموزش و آموزش الکترونیکی، مشکل دارند، چگونه می خواهند برای جامعه استاندارد تایین کنند!!!

جواب نامه دوم هم که مربوط است به معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی بدین شکل به دستم رسید:
"بازگشت به نامه *** مورخ ۲۲/۱۰/۸۷ در ارتباط با درخواست مطروحه به اطلاع می رساند: با عنایت به اینکه در حال حاضر هیچ گونه ضوابط و دستورالعملی در ارتباط با تایید صلاحیت مراکز آموزش های مجازی موجود نمی باشد، لذا امکان بررسی موضوع مطروحه میسر نمی باشد. بدیهی است به محض تهیه و تصویب دستورالعمل مذکور، موضوع در دستور کار قرار خواهد گرفت و نتیجه متعاقبا اغلام خواهد شد./ سید صدرالدین صدری/ رئیس کل امور توسعه منابع انسانی"

این دیگر شاهکار بود، یعنی باید با آموزش الکترونیکی خداحافظی کنیم. وقتی بالاترین سازمان مدیریتی کشور، هیچ گونه ضوابط و دستورالعملی برای تایید صلاحیت مراکز آموزش الکترونیکی نداشته باشد، شما خودتان جای من، چه فکری می کنید!!!

از همه مهم تر اینکه من واقعا نمی دانم، وقتی مراکز آموزش الکترونیکی تایید صلاحیت نمی شوند، چرا و چگونه سازمان های دولتی برای کارکنان خود دوره های آنلاین برگزار می کنند!!! اگر در جواب نامه ما، می گویند، هیچ ضوابط و دستورالعملی ندارند، ایزایران و مگفا، که هر دو شرکت های دولتی هستند، چگونه برای شرکت ها و سازمان های دولتی سیستم های آموزش آنلاین پیاده سازی می کنند؟

اگر معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی طرح و برنامه ای برای آموزش های منابع انسانی ندارد، پس آموزش های آنلاین در سازمان های دولتی هیچ کدام قانونی نیست. اگر هم که فقط شرکت های دولتی و سازمان های دولتی می توانند آموزش های آنلاین برگزار کنند و مدارک آن ها در سیستم دولتی مورد تایید است. پس باید با خصوصی سازی، اصل ۴۴، همایت از بنگاه های اقتصادی کوچک خدا حافظی کرد.

پوشش خبری لحظه به لحظه رویداد ها و اطلاع رسانی درست از رویداد های جامعه، درست است که همه روز اهمیت دارد، ولی در برخی شرایط خاص اهمیت ویژه ای پیدا می کند. در اینجاست که اهمیت روزنامه نگاری شهروندی برای عموم قابل لمس خواهد بود. در این اطلاع رسانی اگر اصول اولیه رعایت شود، می تواند برای جامعه مفید باشد و اگر رعایت نشود!!! متاسفانه نه تنها به جامعه کمک نمی کند، بلکه شاید نقش منفی نیز داشته باشد.

روزنامه نگاری شهروندی وقتی که درست نباشد مردم را به دردسر خواهد انداخت، احتمالا شما هم لینک هایی را دریافت کردید با این عنوان که خاتمی دستگیر شد. به عکس کناری دقت کنید، این عکس را همه در این چند روز ارسال می کنند و می گویند خاتمی دستگیر شد، خاتمی در تظاهرات و ... اما حقیقت این است که این عکس، مربوط به سفر های انتخاباتی خاتمی است و فکر می کنم که باید شیراز باشد.

روزنامه نگاری شهروندی این نیست که در یاهو لینک و متن ارسال کنیم، بهترین حالت این است که برای خود وبلاگ درست کنید و در آن مطالب، عکس ها و فیلم های خود را قرار دهید، هر زمانی هم که به روز رسانی کردید، لینک آن مطلب را برای دیگران در لیست خود ارسال کنید. و البته مردم هم باید دقت کنند، در این شرایط جو گیر نشوند و عکس ها را بدون توضیح و یا با توضیح اشتباه برای همدیگر ارسال نکنند. بهترین راه برای کمک به اطلاع رسانی ایجاد وبلاگ، قرار دادن مطالب در آن با ذکر منبع است.

برای منبع هم بهتر است دسته بندی کنید:
منبع : خودم شاهد عینی
منبع : یکی از دوستان قابل اطمینان
منبع : به نقل از آقای ... یا به نقل از سایت ...
منبع : با واسطه معتبر
منبع : بی واسطه معتبر

مورد دیگر که اهمیت دارد، نوشتن زمان است. مثلا مطلبی برای من ارسال شد که امشب این اتفاق خواهد افتاد. دیروز هم همان مطلب را گرفتن که نوشته بود امشب، و اطمینان دارم فردا هم همان لینک را دریافت می کنم که نوشته است، امشب.

برای عنوان هایی مثل امروز، دیروز، امشب، فردا صبح، فردا عصر، باید تاریخ دقیق را هم در کنار این عناوین بنویسید، برای مثال امروز (دوشنبه ۲۵ خرداد ۸۸ ساعت ۱۲ بعد از ظهر) که وقتی این مطلب از این سایت به آن سایت هم نقل می شود، پس از اتمام زمان مورد نظر، خود به خود اعتبارش را از دست بدهند و یا به عنوان خبری آرشیوی استفاده شود نه به عنوان خبری که همه به دنبال رویدادن آن باشند.

از دیگر مواردی که در این چند روز به شدت برای همه مشکل ایجاد کرده و می کند، تعداد زیاد پیام هایی گروهی است که در یاهو مسنجر ارسال می شود. به نظر من بهتر است، پیام ها بطور خلاصه و یکجا ارسال شود. نه اینکه چهار تا مطلب را جدا جدا، ارسال کنیم.

سایت های اطلاع رسانی هم بابد تغییراتی در ساختار خود ایجاد کنند. در ابتدا بهتر است طراحی سایت را سبک کنند که برای عموم قابل استفاده باشد. چون با توجه به حجم استفاده و کم شدن سرعت اینترنت در ایران، امکان باز کردن سایت های سنگین اصلا امکان پذیر نیست.

همچنین با توجه به اینکه برخی از سایت ها در ایران ف..یلتر شده اند. نباید به این سایت های لینک داد، چون مردم دسرتسی به ف..یلتر شکن ممکن است نداشته باشند. بهتر است عکس ها، فیلم ها و مطالبی که مخاطب داخلی دارند در سایت هایی قرار گیرند که در داخل کشور قابل دسترسی هستند.

جمع بندی :به سایت های ف..یلتر شده لینک ندهید
لینک عکس ها را بدون عنوان و توضیحات و بصورت مستقیم ارسال نکنید
منبع اخبار را قبل از انتشار بپرسید و به همراه خبر ارسال کنید
برای خود وبلاگ درست کنید و مطالب خود را در وبلاگ بنویسید و لینک وبلاگ را برای عموم ارسال کنید

یک نکته که امروز اهمیت دارد، این است که اگر من به موسوی رای بدهم، برای خودم خوب و کافی است، اما وقتی که به کروبی رای می دهم، دیگر فقط به خودم نگاه نمی کنم، به جامعه و اقلیت ها نگاه می کنم. به دراویش گنابادی که می خواهند خانقاه های دراویش دوباره احداث شود، به دوست کرد و ترکی که می خواهند در مدارس زبان کردی و ترکی هم در کنار زبان فارسی تدریس شود، به دانشجویانی که به دلیل عقاید دینی یا سیاسی از تحصیل محروم شده اند. رای به کروبی رای به نیاز ها و خواسته های تمام مردم کشور است.

در شرایطی که دیگر نگرانی از پیروزی یک کاندیدا کم شده است و بر اساس تمام نظر سنجی ها موسوی و کروبی به دور دوم می روند. دیگر رای دادن از روی ترس و برای نفی یک کاندیدای خاص اصلا منطقی نیست.

پس با رای به کروبی به تمام نیاز های جامعه و اقلیت ها رای بدهید، اگر موسوی بیاید برای من و شما ی تهران خوب است، اما بسیاری در گوشه و کنار این کشور هستند که چشم به رای امروز من و شما دوخته اند.

فردا انتخابات است. من شخصا فردا براي اولين بار به پاي صندوق راي ميروم تا اولين راي خودم را که شايد بزرگترين تصميم سياسي و اجتماعي زندگي من تا امروز باشد به برنامه تغييري ها بدهم. به گروهي که آمده اند تا تغيير ايجاد کنند. گروهي که از 4 سال پيش اعلام کرده بودند که در انتخابات شرکت مي کنند. گروهي که از سال گذشته بصورت رسمي شرکت خود را در انتخابات اعلام کرد و بيانيه ها و طرح هاي مختلفي را اعلام کردند. به گروهي در اين مدت هيچ اشتباه اخلاقي و يا تبليغاتي ازشان نديدم و امروز راي ميدم چون گروهي که در تبليغات حرفه اي بود و اخلاق را رعايت کرد، فردا نيز مي تواند در اداره کشور حرفه اي باشد و اخلاق را رعايت کند.

بخشي از اين طرح ها کاملا اجرايي است و از اختيارات رئيس جمهور است و البته بخشي از اين طرح ها و برنامه ها به طور مستقيم به رئيس جمهور مرتبط نيستند. ولي رئيس جمهور مي توانند از لابي ها و کانال هاي ارتباطي خود براي تحقق آن ها تلاش کند و همانطور که عطاالله مهاجراني ديروز در BBC گفت، کروبي کسي است که مي توانند اين برنامه ها را عملي کند. اين بخش از صحبت وزير سابق ارشاد براي من جالب بود که گفت "به دليل اين از دولت کنار رفتم که هزينه سنگيني به آقاي خاتمي وارد نشود اگر آن روز کروبي رئيس جمهور بود هيچ وقت از دولت خارج نمي شدم"

اين ها نشانه اين است که کروبي مي تواند. که کروبي مي خواهد و ما مي خواهيم و همه با هم براي تغيير فردا به پاي صندوق راي مي رويم تا براي اولين بار به کسي راي بدهيم که واقعا مي خواهيم و نه از روز اجبار و نه براي نفي کردن کسي. عماد الدين باقي ديروز در پارک ملت در هنگام سخنراني گفت "در هیچ کتابی در طول یکصد سال اخیر شما نمی بینید که یک نظریه پرداز در حوزه دمکراسی گفته باشد؛ دمکراسی یعنی به کسی رای بدهید که رای او بیشتر باشد."

اين انتخابات خيلي پيچيده شده است. خيلي مهم است، خيلي حساس است. مردم مي توانند فردا به آزادي، به تغيير ، به حقوق شهروندي، به آزادي سبک زندگي، به آزادي اجتماعات، به اقتصاد غير دولتي، به بيمه تحصيلي، به بيمه اجتماعي و به تمام چيز هايي که آرزو داشتيم راي بدهند. حال اگر فردا مردم راي ندهند ديگر بايد بگوييم اين مرگ دموکراسي در ايران است. اين يعني خطر دموکراسي، اين يعني مرگ جامعه مدني در پاي صندوق راي. اين يعني مردم ما به خواسته هاي کمتر راي مي دهند، يعني مردم ما بجاي راي به تمام خواسته ها، در زماني که واقعا امکانش وجود دارد و در آينده هم مي شود آن ها را اجرايي کرد، راي ندادند و چيزي را انتخاب کردند، که دور از سياست و شناخت مردم است.

مردم عزيز ايران، فردا در پاص صندوق راي بدور از جو سياسي به فردي راي بدهيد که آمده تغيير ايجاد کند، به کسي که مستقل نيست، به کسي که اصلاح طلب بوده و خواهد بود، نه کسي که اصولگراست ولي نگاه اصلاح طلبانه دارد.

دوستان عزيز من، فردا در پاي صندوق راي به کسي راي بدهيد که مي شناسيدش، به کسي راي بدهيد که چهره هاي سياسي، اجتماعي و حقوق بشري به دنبال او هستند، به کسي که تمام خواسته هاي شما را بر زبان آورده است نه به کسي که خواسته هاي ما را فرياد نمي زند. به کسي راي بدهيد که تمام اقلت هاي سياسي، اجتماعي، ديني، قومي و فرهنگي و همه و همه به گرد او جمع شده اند. به کسي که ديشب در زير دود و گاز اشکاور در ميدان وليعصر در بين ده ها هزار هوادار خود، پياده به خيابان آمد و همراه جمعيت راهپيمايي کرد.

خواهران و برادران من، فردا روز مهمي است، به رنگ راي ندهيد، به برنامه راي بدهيد. نه آن هم برنامه اي که تيتر وار است، به برنامه اي که پشتوانه سياسي و اجتماعي دارد. برنامه اي که پشتوانه اجرايي و عملي دارد.

فردا روز مهمي است، فردا روز سرنوشت است. فردا، با هم براي تغيير، تغيير براي ايران

پی نوشت : راستی برای دیدن عکس های راه پیمایی تبلیغاتی دیروز به آدرس http://www.facebook.com/album.php?aid=270055&id=663975496&l=1ce58e44b3 مراجعه کنید.

پی نوشت ۲ : دوستان عزیز و حامیان تغییر لطفا این مطلب را برای تمام کسانی که فکر می کنید نیاز است قبل از رای دادن آن را مطالعه کنند ارسال کنید و اگر کسی هست که هنوز اطمینان ندارد به چه کسی رای بدهید و سوال دارد که چرا موسوی و چرا کروبی، می تواند تا فردا صبح حتی نیمه شب با من تماس بگیرد تا دلایل خودم را بگویم. البتی بخش از این دلایل را در وبلاگم نوشتم در آدرس http://openlearningcenter.blogfa.com/post-419.aspx نوشتم. اگر سوالی هم داشتید با من از طریق موبایل ۰۹۱۲۱۳۱۴۲۵۷ تماس بگیرید.

برای تغییر به کمک همه نیاز است. با هم برای تغییر با هم برای ایران