وبلاگ رسمی سایت آموزش زبان انگلیسی OLC

آموزش الکترونیکی، جامعه اطلاعاتی، شهر الکترونیکی، کنفرانس ملی، کنفرانس بین المللی، معرفی دستاوردها، تجربیات موفق سازمان های دولتی، کارگاه های آموزشی، همه و همه این واژه ها در هر چیزی که به اینترنت مربوط می شود دیده می شود. اما من روزی هزار بار گفته ام و خواهم گفت که مشکل ما اینجا نیست، مشکل خود برگزار کنندگان این برنامه ها هستند.

یکی جشنواره برگزار می کند، یکی همایش، یکی سمینار و یکی هم کنفرانس، و همه هم ملی هستند و هم بین المللی، خنده دار نیست؟ پارسال شاید "اولین همایش بین المللی یادگیری الکترونیکی" بودیم و امثال شاهد "اولين كنفرانس بين المللي آموزش الكترونيكي" دیگر واقعا تبدیل شده است به یک شوخی بزرگ، تبدیل شده است به محلی که، سازمان دولتی و برخی شرکت های نیمه دولتی و یا مثلا خصوصی، مدیران و کارشناسان خود را ثبت نام می کنند برای ناهار، پذیرایی، اضافه کار و چند گفتگو که اصلا فایده ای هم ندارد. و البته شنیدن سخنرانی هایی که هر چه ارتباط کمتری داشت با موضوع امتیار بیشتری در نظر سنجی ها کسب می کند.

این سایت کنفرانس بین المللی را نگاه کنید. من که بخش انگلیسی در آ پیدا نکردم، شما را نمی دانم. شما هم سعی کنید شاید در این کنفرانس بین المللی موفق شدید بخش انگلیسی را هم پیدا کنید. واقعا نمی دانم برای یک آموزش الکترونیکی بومی شده، که زیرساخت ها و فرهنگ استفاده از آن، با تمام  استاندارد های جهانی فاصله دارد چگونه می شود که بین المللی هم شود.

همه و همه هم شعار خصوصی سازی و اصل ۴۴ می دهند. دانشگاه ها و مراکز دولتی هر روز برای خود کنفرانس و سیمنار برگزار می کنند. سال گذشته که ۴ تا سمینار تخصصی در زمینه آموزش الکترونیکی داشتیم، به امید خدا در سال جاری کم کم ۸ تا برنامه خواهیم داشت که امسال پر بار تر از سال قبل باشد.

پی نوشت : با این کنفرانس از طریق وبلاگ تکنولوژی آموزشی عوض زاده آشنا شدم.